Woehoee, mag ik even heel hard juichen en schreeuwen!? Ik heb deze week het licht gezien, want uit het niets heb ik besloten om mijn volgende backpack trip te boeken. Ik ga in juli of augustus, afhankelijk van mijn lieftallige collega, naar het prachtige Nepal! Ik ben onwijs hyper en helemaal happy (gelukkiger kan ik nu niet zijn). Heerlijk om een ‘doel’ te hebben waar ik naartoe kan leven. Daarnaast is de voorpret NU al fantastisch!

Het regenseizoen

Van de berichten op verschillende travelblogs en internet ben ik toch een beetje geschrokken. In juli en augustus is het eigenlijk de ergste tijd als het gaat om de moesson (regenseizoen). Het schijnt zo te zijn dat er veel aardverschuivingen zijn en modderstromen. De wegen zijn dan onbegaanbaar en je ziet geen kak van de bergtoppen. Heel even heb ik dus getwijfeld en dacht ik “moet ik wel gaan?”, maar ik ben een bikkel en ik laat me niet weerhouden door dit regenseizoen. Nepal is bijzonder, niet alleen vanwege de natuur, maar juist ook vanwege de mensen en cultuur. Ik ga dan ook niet per sé om een berg te beklimmen. Waarschijnlijk ben ik daar toch geen held in en zal ik eerst de heuvel bij ons in de achtertuin gaan beklimmen voordat ik me waag aan de Mount Everst.

Groepsreis of solo backpack trip?

Nog een vraag waar ik nog mee zit. Het is een kwestie van lef hebben om alleen naar Nepal te reizen. Ik ben wel alleen naar Thailand gegaan, maar heel even eerlijk: Thailand is écht niet zo heel bijzonder. In Thailand zijn jaarlijks alleen maar backpackers te vinden waar je bijzonder snel mee in contact komt. Daarnaast zijn daar ook alleen maar Nederlanders te vinden en voelt het soms alsof je aan de Costa Brava bent (in ieder geval op Koh Samui). Nepal is daarentegen wel een land waar niet iedereen alleen naartoe gaat. Vrouwen wordt afgeraden om alleen met een mannelijke Nepalese tourguide te reizen. Vrouwen zijn daar ook nog steeds minder dan mannen. De mannen in Nepal hebben vaak meerdere vrouwen en willen een vrouw met het liefst een zoon. Dit zegt op zich al wel veel over het land, maar toch lijkt me dát juist bijzonder om te ervaren. Als ik alleen ga, wil ik de eerste week een soort oriëntatie week houden met een Amerikaanse organisatie. Ze willen me dan graag op het vliegveld ophalen en ik krijg dan een week lang Nepalese les. Daarnaast ga ik dan de cultuur en natuur bekijken in Kathmandu. Je slaapt dan bij hun en ik weet zeker dat ik dan mijn reismaatjes ontmoet. Dit is toch alleen reizen, maar dan wel met een organisatie voor de eerste week. Een andere optie is dat ik een weekje in een weeshuis ga werken om de kinderen te helpen met hun dagelijkse bezigheden (dit lijkt me stiekem onwijs cool!). Ik twijfel tussen de oriëntatie week en het weeshuis. Een groepsreis lijkt me alles behalve relaxed. Je zit dan opgescheept met de mensen waarmee je reist. Het zijn ook vaak oudere mensen rond 40/50 jaar. Ik heb absoluut geen zin in Nederlanders die klagen over de busreis of het ‘karige’ hotel. No way! Daarnaast zijn de groepsreizen echt drie keer zo duur dan dat je zelf op de bonnefooi naar Nepal gaat. Dus: groepsreis wordt absoluut per direct uit mijn ‘moet-ik-over-nadenken-lijstje’ gegooid. Girl power!

Durf te vragen

Ik ben nu nog bezig met alles omtrent Nepal. Van waar moet ik naartoe tot hoe duur is een bak rijst, ik weet werkelijk nog niets. De lonely planet is al binnen, maar daar houdt het dan ook mee op. Ik ben wel onwijs fan van persoonlijke verhalen dus mijn vraag aan jou is: Ben je in Nepal geweest? Wil je mij dan even al je ervaringen berichten/mailen/postduiven of vertellen? Ik ben nieuwsgierig en ik hoor het liefst alles (details niet vergeten!).

Advertenties