Volgens mij begin ik elke blog tegenwoordig met dezelfde tekst. Het gaat namelijk zo: Eerst excuseer ik me voor hetgeen dat ik al weken geen blogs meer heb geschreven en daarna zeg ik dat het tijd is voor een nieuwe en dat ik daarom dit blog heb geschreven (haha, ik moet hardop lachen terwijl ik dit schrijf). Typisch en cliché hoe het gaat, maar zijn clichés er niet omdat ze negen van de tien keer waar zijn? Een vette knipoog hier 😉

Begin hier maar met lezen

Dat gehad te hebben, dit blog gaat over wat voor struggle het is om elke maandagochtend weer opnieuw te moeten overleven. Natuurlijk is dit allemaal gebaseerd op mijn eigen ervaring (ofwel het is waar gebeurd). Ga er even lekker voor zitten, neem een kopje thee of een shotje wodka. Het is maar net waar je zin in hebt, enjoy!

Het kantoorleven is vrij statisch en same same (but different komt hier niet in voor) en het is dan ook zeker zo dat elke maandagochtend een soort van overleving is. Vooral voor de niet-zo-burgerlijke types ofwel de hardcore “jeugdige” helden onder ons die zich niet kunnen houden aan de belofte om het dit weekend niet te bont te maken… “Nee joh, dit weekend ga ik echt even de tijd voor mezelf nemen!”. Doordeweeks bouw je langzaam een ritme op en ga je steeds lekkerder in de ochtend. Eenmaal aangekomen op vrijdagavond is het toch bijzonder lastig om die alcoholische versnaperingen te laten staan.

Op vrijdagmiddag begint mijn gedachte al af te dwalen naar wat komen gaat. Dan verschijnt er een klein rood duiveltje op mijn linkerschouder die stiekem in mijn oren fluistert “Janneke, je kunt vanavond echt wel een klein dansje wagen op een feestje. Je hebt het verdient. Het is tenslotte weekend en dat moet gevierd worden”. Dat duiveltje wordt steeds groter totdat ik ‘de duivel’ zelf geworden ben, die tot in de vroege uurtjes in de ochtend ergens aan het rond huppelen is. Oei, de duivel heeft weer gewonnen van de fles. Daar gaat het grandioos mis. De volgende dag word ik wakker op hetzelfde tijdstip als normaal, maar dan met een soort gedesoriënteerd gevoel waarvan ik niet weet hoe ik mezelf moet gaan gedragen. Opstaan is dan vaak geen optie, want ik weet hoe erg de hoofdpijn erin sluipt als ik één voet op de grond zet. Die duivel is ineens geen duivel meer, maar een mini chihuahua die bibberend in een hoekje zit te janken.
Gek he, hoe dit zich elk weekend uit. Ik moet dan ook toegeven dat ik op elke maandagochtend de vruchten hier, tegen mijn zin in, van mag plukken. Een aantal van die vruchten blijven dan ook koppig hangen en laten pas los zo rond een uur of 14.00.

Week in, week uit. Dat is het leven van een jonge spruit in een druk werkend leven.

Advertenties